Nie oceniła: Rachmaninowowa

Pomimo całej sympatii dla serii „Harry Potter” nigdy nie miałam styczności z fanfiction na podstawie tych książek. Czy Malfoy-story zachęci mnie do zmiany tego stanu rzeczy, czy wręcz przeciwnie? Aż sama jestem ciekawa.

Pierwsze wrażenie
Całkiem tu przyjemnie. Szablon nie odstrasza, player czeka grzecznie na włączenie, a zdjęcie przedstawia twoich bohaterów, czyli bardziej już pasować nie może. Wolałabym, żeby pole tekstowe było wyśrodkowane, ale nie wpływa to na czytelność strony. Nie mam nic do zarzucenia, ale też nic mnie nie zachwyca. 8/10

Wygląd
Jak już wspomniałam, jest przejrzyście i czytelnie, co jest ogromnym plusem. W końcu, grafika jest oprawą treści i ma przede wszystkim, nie przeszkadzać w lekturze. W linkach panuje porządek. Nagłówek wydaje mi się trochę za duży, poza tym, napis na nim jest zbędny, ale jest to czysta kosmetyka. Archiwum jest podzielone na rozdziały, zamiast miesięcy – bardzo wygodne rozwiązanie, ale brakuje najnowszego odcinka. Pewnie wpisujesz to ręcznie, więc doradzałabym dodawanie kolejnego linka bezpośrednio po opublikowaniu rozdziału. 8/10

Notki
Wchodząc na bloga spodziewałam się, że będziesz opisywała przygody Dracona, ale szybko zostałam wyprowadzona z błędu. W fanfiction nie „siedzę”, więc na temat oryginalności pomysłu nie mogę się wypowiedzieć, jednak jestem bardzo ciekawa, jakie przygody wymyśliłaś dla dzieci znanych mi bohaterów.

Popełniasz sporo błędów. Nie mówię to u ortografii, z nią raczej nie masz problemu, ale interpunkcja leży i kwiczy. Zdarzają ci się także pomyłki w budowie zdania, jak na przykład:

„nie zdając sobie sprawy z rodzącej się paniki w mężu” – rodzącej się w mężu paniki

Jest kilka literówek (np. „uprasowała sobie miejsce jako prawdziwy tyran” – powinno być „uplasowała się”, ale masz również błąd w użyciu tego słowa. Mogłoby być „uplasowała na miejscu prawdziwego tyrana”, ale to słowo nie brzmi za dobrze w tym zdaniu. Może „dała się poznać jako prawdziwy tyran”?) i błędów językowych („zamiast czarownicę” – zamiast czarownicy), ale nie czynią one tekstu niezrozumiałym. Ponadto, widać wyraźną poprawę – z każdym rozdziałem wzrasta poprawność twoich tekstów.

Opowiadanie czyta się lekko i szybko. Nie ma długich na pięć linijek zdań wielokrotnie złożonych, czy nadmiaru patosu, które doprowadzają mnie do szewskiej pasji. Zdarza ci się pomijać długie okresy czasu (jak to się stało pomiędzy rozdziałem czwartym i piątym), co po pewnym czasie zaczyna przeszkadzać. Poza tym, akcja rozwija się stopniowo, nie pędzi na łeb na szyję, co jest plusem. Początkowo bohaterowie są bezbarwni, ale powoli zaczynasz budować charakter każdego z nich, zaczynają się od siebie różnić i wywoływać w czytelniku emocje. I nawet jeśli jest to irytacja, to czym byłoby opowiadanie bez bohaterów negatywnych?
Poprawność: 3/5 + styl: 3/5 + zainteresowanie czytelnika: 4/5 + inwencja twórcza: 4/5 = 14/20

Pozostałe
O playerze już pisałam i to jest u mnie ogromna zaleta każdego bloga. Filmik to dla mnie rzecz kompletnie zbędna, nic nie wnosi do bloga, a jedyne, co mi się w nim podoba to muzyka. No sorry, ale przewijające się przez cztery minuty obrazy nie są w żaden sposób fascynujące, nawet jeśli przedstawiają osoby, które wybrałaś do swojego opowiadania.
Co do strony „o mnie” mam jedno, za to duże zastrzeżenie. Mianowicie, zdjęcia kompletnie nie pasują opisów. Po pierwsze, twoi bohaterowie są dziećmi, a zdjęcia przedstawiają osoby dorosłe, które mają po dwadzieścia kilka lat. Zdaję sobie sprawę, że ciężko może być znaleźć zdjęcia osób w odpowiednim wieku, ale w takim razie może lepiej sobie podarować zdjęcia w ogóle?
Z kolei, twoja Melanie Black jest za młoda. Jest starsza od reszty bohaterów o pół wieku, a wygląda na ich rówieśniczkę. Uczniowie powinni wyglądać jak nastolatki, a zdjęcie ich nauczycielki powinno przedstawiać osobę trochę starszą niż teraz. No, chyba że ci konkretni ludzie funkcjonują w fanfiction, jako te konkretne postaci. Ale w kontekście twojego opowiadania i wieku, w jakim ich przedstawiasz, to się nie trzyma kupy.
Dodatki i podstrony: 2/5 + estetyka: 5/5 = 7/10

Podsumowanie
Dodatkowe punkty przyznam ci za dopracowanie świata przedstawionego. Spędziłam sporo czasu na wertowaniu moich „Potterów”, kiedy wydawało mi się, że znalazłam coś niezgodnego z twórczością pani Rowling, ale zawsze okazywało się, że masz rację. Dałabym ci więcej punktów, ale to, co zobaczyłam na początku jedenastego rozdziału, zmroziło mnie. Skoro rozdział jest beznadziejny, to po co go wrzucasz, hm? Nie lubię ja takich zabiegów, oj nie lubię. 5/10

Otrzymujesz 42 punktów na 60 możliwych, co oznacza, że zmieściłaś się w ocenie dobrej. Gratuluję.

Oceniła Hasia

Teraz przyszła kolej na część najważniejszą i nie wiem od czego mam właściwie zacząć. Może na początku po marudzę, że po przeczytaniu notek opublikowanych na Twoim blogu dopadł mnie ból głowy, który nie chciał szybko zniknąć…
Przyznam, iż jestem rozczarowany. Zerkając na ostatni wpis z dwudziestego pierwszego lipca (czyli zanim zgrałem Twojego bloga na dysk i wyjechałem na wieś), tliła się gdzieś w mojej głowie pewność, że mam do czynienia z naprawdę ciekawym „internetowym tworem”.
Moją wędrówkę rozpocząłem oczywiście od początku działalności bloga. Już po przeczytaniu pierwszych wpisów miałem przed oczami obraz małej (około dwunastoletniej) dziewczynki, która dopiero raczkuje w świecie internetowego pamiętnikarstwa. Pamiętając swoje początki starałem się być bardzo wyrozumiały.
Przeszkadzało mi, że często brakowało dużych liter na początku zdań i niestosowanie polskich liter typu: ą, ę, ź itp. Spore nagromadzenie emotikonów również nie cieszyło moich oczu, jednak cały czas miałem na uwadze moje słowa: „Krzysztofie bądź wyrozumiały, ona przecież dopiero zaczyna, pamiętaj o swoich początkach w tym jej wieku.”
Gdy znudziło mi się czytanie notek z roku 2006 rozejrzałem się trochę dokładniej po Twoim blogu i zauważyłem informację dotyczącą, w którym roku się urodziłaś. To był zimny… Ba! Lodowaty kubeł wody wylany na moją głowę. Kolejną dawką zniesmaczenia okazała się następna informacja o studiowanym przez Ciebie kierunku jakim jest filologia polska. W tym momencie z moich ust padło jedno słowo: „Litości!”.
Mając w pamięci kolejne lata istnienia Twojego bloga dochodzę do bardzo przykrych wniosków. W ciągu tych czterech lat naprawdę nie wiele się zmieniło w stylu w jakim piszesz notki blogowe.
Może liczba literówek i małych liter na początku zdań została znacznie zredukowana, ale dalej zauważyć można dość dużo emotikonów. Wydaje mi się, że lepiej trochę się wysilić i wyrazić swoje emocje za pomocą słów. Równie dobrze mogę usunąć połowę tej oceny i wstawić dwa znaki: „Dx”. Bardzo treściwe, prawda?
Różnego rodzaju wątki (tematy) są opisywanie dość chaotycznie i czytelnik wyraźnie czuje, że zawierają luki (niedopowiedzenia). Tym samym trudno osobie czytającej Twoje wpisy poruszać się w wykreowanym przez Ciebie świecie, zwłaszcza gdy mówimy tutaj o człowieku, który pierwszy raz ma kontakt z Twoim blogiem. Proponuję przemyśleć pomysł na notkę i spokojnie go przeanalizować zamiast „jechać na spontanie”.
Przesadna ilość pozdrowień dla Twoich znajomych czy też przyjaciół również jest nie mile widziane, gdyż stajesz się w oczach czytelników niewiarygodna.
Elementy humorystyczne wprowadzane przez Ciebie według mnie zostają zastosowane z kiepskim efektem. Raczej przypomina to humor z taniej komedii, gdzie telewidz ma do czynienia z tak zwanym „śmiechem z puszki”. Do mnie to po prostu nie trafia.
Z tego wszystkiego wyłania się zwykły pamiętnik z powierzchownymi przemyśleniami.
Widzę jednak, że przy odrobinie chęci możesz napisać coś bardziej konkretnego i ciekawego, więc jednak jest jakaś mała iskierka nadziei.
Póki co mam spory niesmak przy którym czosnkowy oddech to ambrozja.

Nikt nie wymaga od Ciebie podjęcia próby naśladownictwa twórczości Mickiewicza czy Sienkiewicza, ale zgłaszając swojego bloga do oceny te zasady się zmieniają i powinnaś mieć to na uwadze.

Wystawiam ocenę dopuszczającą.
Na pociesznie dodam, że porównanie naszych gustów muzycznych na portalu last.fm zostało określone jako: „super”, więc tu chyba nie byłoby specjalnego konfliktu.

Ocenił Krzysiek

Mimo tego, że pełno w nich wszystkiego ocenię na razie samą treść – wygląd zostawię sobie na koniec. Pierwszy wpis pojawił się 3 września; początek roku szkolnego, nowe postanowienia, nowe pomysły jak sądzę? Już w kolejnej notce informujesz o przerwie, jednak od listopada częstotliwość dodawania newsów gwałtownie rośnie – dotrzymujesz słowa danego na początku. Treść obfita jest w różnego typu emotikonki, które takiego mola książkowego jak ja doprowadzają do szewskiej pasji, to jednak nic w porównaniu z dzikimi neologizmami językowymi, jakimi są np. „elsonnnn”, czy „bleh”. Piszesz raczej niewiele, w Twoich notkach przeważają zdjęcia. Z każdego kąta wpisów wyziera chaos, krzykliwe kolory, ostry język i wyczuwa się Twoje silne, mocne „ja”. Cały czas trzymasz się swojego schematu, nie pozujesz, nie porządkujesz niczego, bo po co? Jeśli ktoś ma na imię Bałagan, to nic mu nie da zmiana imienia na ,,Porządek i Ład”. Podoba mi się to, że nie próbujesz na siłę komuś się spodobać. Jak dla mnie jesteś zbyt głośna, ale na pewno są ludzie, którzy świetnie się z Tobą dogadują. Spodobała mi się notka z piętnastego października (mimo tego, że napisana po angielsku) oraz ta z dwudziestego pierwszego listopada. Myślę, że taki „wyrzut” uczuć z siebie raz na jakiś czas bardzo pomaga. Robisz trafne spostrzeżenia, nie dostrzegam rzucających się błędów (nie licząc wspomnianych wcześniej neologizmów, rzecz jasna). Ogólnie rzecz biorąc, widać, że blog jest dla Ciebie formą terapii, i mimo tego, iż piszesz raczej dla siebie, udaje Ci się zainteresować czytelnika (być może to sprawka ciekawej osobowości), niestety estetyka pozostawia bardzo wiele do życzenia. Zdjęcia, które wstawiasz nie mają określonego miejsca w tekście – raz ukazują się z boku, raz po środku, raz z odstępami, raz bez. Widzę, że masz już podstronę „galeria”, więc może warto byłoby tam wstawiać te zdjęcia, a w notkach robić do nich tylko odnośniki.

Wygląd bloga jest adekwatny do Twojej osobowości, sam szablon zrobiła znana Yzoja. Wykonany oczywiście bardzo dobrze, poza główną grafiką bardzo mi się podoba. Swoją drogą, nie wiem czemu wybrałaś akurat takie zdjęcie. Z tego, co widziałam, jesteś bardzo ładna (bliźniaczo podobna do Lady Gagi, co mnie nie dziwi, zważając na fakt, że jest Twoją idolką), ale to ujęcie nie jest zbyt udane.
Nie przepadam za dodatkami, zwłaszcza w nadmiarze – u Ciebie niestety jest ich bez liku. Licznik, ilość wszystkich komentarzy, zdjęcia obecne wszech i wobec, kategorie, do tego przed każdą notką tytuł piosenki (ale to już Twój schemat). Jedyne, co mi się podoba z tego wszystkiego, to dział „o mnie i o blogu”. Zawiera on wszelkie informacje, napisany całkowicie „po Twojemu”. Podoba mi się, podoba. Szczerze mówiąc, zaskoczyło mnie to, że masz dodatkową podstronę na linki. Biorąc pod uwagę Twoją naturę myślałam, że schowasz je gdzieś w dziale „o mnie”, albo złączysz z archiwum. I za to miłe zaskoczenie duży plus.

Kończąc, jesteś osobą niezaprzeczalnie odważną. Niewiele osób decyduje się na taki image, jaki Ty prezentujesz. Dzięki temu jesteś oryginalna, co ja bardzo cenię w ludziach.

Otrzymujesz ode mnie trzy plus za te nieszczęsne emotikony i bałagan zdjęciowy w notkach. Zostań sobą i nie bój się korzystać z życia tak, jak dotychczas. Pozdrawiam!

Oceniła: Rachmaninowowa

Czyżbym po niedawnej wizycie na blogu naznaczonym językiem rosyjskim trafiła tym razem na niemiecki? Nie miałabym nic przeciwko, oba języki są mi bardzo bliskie. Velours zaczynamy twoją ocenę opisową.

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to niestety reklamy. Lista produktów, które topią tłuszcz i wczasy z prawem jazdy koło Pułtuska nie do końca mnie interesują, szkoda, że Onet nie bierze przykładu z blog.pl i listwy, którą można zwinąć i ukryć to wszystko brak.

Przewijam stronę, z moich oczu znika zmysłowa kuchnia marki W., a zamiast niej ukazuje się nagłówek twojego bloga. Dwa zdjęcia przedstawiające kwiatki. Pierwsze od razu mi przypadło do gustu, drugie na początku drażniło wyostrzeniem obrazu na łodydze, ale w końcu stwierdziłam, że nie jest złe, że pasuje. Szablon jest wyśrodkowany z niedużym polem tekstowym. Kiedyś, chyba w mojej pierwszej ocenie, wspominałam, że mam do takich słabość, podobają mi się zdecydowanie najbardziej i twój nie jest wyjątkiem.

Zacznę ocenę od prawego panelu, do notek przejdę później. Zastanawiałam się, co oznacza dział „szuflada”, okazało się, że jest to kombinacja informacji o tym, co czytasz i zdjęć, dzięki którym poznajemy twój pokój i torebkę. Na temat książek się nie wypowiem, w końcu o gustach się nie dyskutuje, ale fotki są świetnym pomysłem. Twój pokój jest bardzo klimatyczny, wprawdzie ja wolę bardziej minimalistyczne wnętrza, ale ma swój styl i wiele o Tobie mówi. To bardzo pomysłowy sposób na pokazanie Ciebie, zdjęcia podobają mi się, a najbardziej portret Audrey otoczony winylami.
Dział „o mnie” dopełnia ten obraz. Co do spraw technicznych, zmniejszyłabym czcionkę w tym i poniższych działach. Poza tym, panuje mały bałagan w początkach zdań – raz są wielką literą, raz nie. Przydałoby się to ujednolicić. Po słowie „bez” w zdaniu „moje życie byłoby niczym bez…” nie powinno być dwukropka. Być może nie jest to błąd, coś mi się kojarzy, że można takie zdanie interpretować dwojako, ale bez tego znaku brzmiałoby ono lepiej. I już ostatnia uwaga – albo „doktora House’a” albo „doctor House”. W obecnej formie mieszasz słowo angielskie z polską odmianą.

No, to panel prawy mamy załatwiony. Teraz zabieram się za bloga właściwego, czyli notki. Tradycyjnie zaczynam lekturę do najwcześniejszej. Przelatuję przez twoje wpisy szybko, bez jakiegoś szczególnego zainteresowania, ale też bezboleśnie. Uśmiechnęłam się przy „kopę lat, stary!”, kiedy to napisałaś, że nie chodziłaś do kościoła, bo teraz masz przygotowanie do bierzmowania i się nachodzisz, więc po co wtedy. Nie oceniam twojej wiary, nic z tych rzeczy. Po prostu to zdanie brzmi tak szczerze, że aż się człowiek chce uśmiechnąć.

„Pudzian rządzi! :*” – umarłam w tym momencie.

W styczniu opublikowałaś swój pierwszy wiersz. Nie biorę go pod uwagę przy ocenie, bo w twórczości młodych poetów nie siedzę i nie mam pojęcia, jaki poziom jest akceptowalny, ale twoja poezja absolutnie mnie nie porywa.
W notce „kilka słów” zobaczyłam parę linijek po angielsku i gęba od razu mi się wyszczerzyła. Już miałam nadzieję, że stworzyłaś coś po angielsku i będę mogła to ocenić, a jako świeżo upieczona posiadaczka CAE zrobiłabym to z ogromną chęcią. Ale nie, Google mówią, że to nie twoja twórczość, tylko tekst piosenki Muse. Szkoda.

Twój blog jest bardzo zróżnicowany. Bywa pełen optymizmu, bywa, że rzucasz na siebie konkretne bluzgi, czyli dokładnie tak, jak to jest w życiu. Nie są to zapiski w pełni dojrzałej, ukształtowanej już osoby, widać, że szukasz jeszcze swojej ścieżki.

Co do błędów, jest ich sporo. Wypiszę Ci najważniejsze.
„w między czasie” – powinno być „w międzyczasie”
„na prawdę” – „naprawdę”
„amibicja” – „ambicja”
„nie dawno” – „niedawno”
„skompinować” – „skombinować”

Poza tym, po „cóż” stawiamy przecinek, czego nie można powiedzieć o „no” w zwrocie „no więc”, gdzie występuje on po słowie „więc”. Gdybyś pisała swoje notki w Wordzie, a dopiero potem wrzucała je do Internetu, błędów byłoby na pewno zdecydowanie mniej.

Co mogę Ci poradzić? Przede wszystkim, pisz dalej, bo widać, że z czasem twój styl staje się coraz bardziej przystępny. Kiedyś ten blog będzie dla Ciebie bezcenną pamiątką z czasów nastoletnich, więc warto go utrzymać przy życiu. Poza tym, postaraj się nie popełniać błędów ortograficznych. Interpunkcja jest bardzo upierdliwa, zdaję sobie z tego sprawę i chyba jedynym sposobem na ogarnięcie jej zasad jest czytanie książek. Widzę, że to lubisz, więc na pewno z czasem wpoją Ci się te przecinki i inne dwukropki.

Dostajesz ode mnie trójkę z plusem. Nie zainteresowałaś mnie na tyle, żebym mogła wystawić Ci czwórkę, no i popełniasz sporo błędów. Myślę, że ta ocena idealnie odzwierciedla to, co prezentuje sobą twój blog.

Pozdrawiam serdecznie.

Oceniła: Hasia

Dolcze? Film Felliniego, tytuł piosenki, czy może połowa modowego duetu? Nie mam pojęcia, z czym powinnam sobie to skojarzyć, ale może oświeci mnie lektura bloga.

Pierwsze wrażenie
Wygląd nie zachęca do odwiedzin – ciemno, ciasno, zdecydowanie nieprzyjemnie. Czuję się tu niemile widziana. Ale nagłówek mi się podoba, lubię taki dwukolorowy chaos. 3/10

Wygląd
Jak już wspomniałam, nagłówek przypadł mi do gustu. Niby nic szczególnego, a ma w sobie to „coś”. Poza tym, pasuje kolorystycznie do tekstu. Z rzeczy mniej przyjemnych – kolumny są zdecydowanie zbyt ściśnięte. Przeniesienie tej z dodatkami na prawo (tak, żeby kończyła się równo z grafiką) sprawiłoby, że przestałyby się one ze sobą zlewać.
Poza tym, uważam, że przydałby się jakiś akcent kolorystyczny, teraz jest trochę za mdło. Może mocna czerwień na tytuł notki? To dodatkowo oddzieliło je jakoś od siebie, teraz bywa to nieczytelne, zwłaszcza w archiwum. 5/10

Notki
Najwcześniejszy wpis pochodzi z marca, więc mało treści mam do ocenienia. Niewielka ilość notek nie jest jedyną przeszkodą w dłuższym wypowiedzeniu się na temat twojego bloga. Są one też bardzo krótkie, czasem składają się z kilku zdań, które nie mówią nic czytelnikowi, który nie jest wtajemniczony w twoje życie. Czytając to, co napisałaś, miałam wrażenie, że zostało to stworzone „na odwal się”. Nie wyczułam w tym Ciebie, są to suche komunikaty „szczęśliwa – wściekła – zakochana – szalona”. Jakbym czytała wpisy na twitterze, ale tam specyfika portalu zmusza do zwięzłości, na blogu oczekiwałabym więcej treści.
Z drugiej strony, są też wpisy, które mi się spodobały. Na przykład „chyba przyśnił mi się sen”. Nie była to radosna notka, wręcz przeciwnie, ale napisałaś więcej, niż zazwyczaj. Poznałam twoje uczucia dotyczące lata i to było świetne, nareszcie pokazałaś mi kawałek swojego świata i tego, jak go postrzegasz. Miałam nadzieję, że podtrzymasz ten styl, ale niestety, tak się nie stało.
Błędów jako takich nie widziałam. Nie zaczynasz zdań z wielkiej litery, ale ja nie jestem ortodoksem w tej kwestii i absolutnie mi to nie przeszkadza.
Poprawność: 5/5 + styl: 2/5 + zainteresowanie czytelnika: 1/5 + inwencja twórcza: 2/5 = 10/20

Pozostałe
Dodatków żadnych nie zauważyłam. To bardzo dobrze, bo uważam, że w tej materii, im mniej, tym lepiej. Podstrony są dopasowane do szablonu, czyli wygląda na to, że estetyka zachowana. Dział „o mnie” jest, jak na mój gust, trochę zbyt ubogi. W obecnej formie nie mówi nic, czyli nie spełnia swojej podstawowej funkcji.
Dodatki i podstrony: 3/5 + estetyka: 5/5 = 8/10

Podsumowanie
Zdaję sobie sprawę, że oceniłam Cię surowo, ale jeżeli zgłaszasz blog do oceny, to nawiązanie kontaktu z czytelnikiem jest koniecznie. Nie mam nic przeciwko pisaniu „na wyżycie się”, sama tak robię, ale to nie jest styl, którym zainteresujesz potencjalnego odbiorcę. Nie musisz zaraz zmieniać całego bloga o 180 stopni, wystarczy, że zatrzymasz się przed kliknięciem „publikuj” i dopiszesz parę zdań na temat tego, co czujesz, czy sytuacji, którą opisałaś, tak jak zrobiłaś to w „chyba przyśnił mi się sen”.
Punkty dodatkowe są, a jakże. W końcu, obok własnoręcznie wykonanej grafiki przejść obojętnie nie mogę. 4/10

Uzyskałaś 30 punktów na 60. W związku z tym, otrzymujesz ocenę dopuszczającą.

Oceniła Hasia

Pan Karol, o nic-mi-niemówiącym nicku Tousuke, nie wybrał jaka ma być to ocena, więc może opisową dam, dobrze? Hm, druga ocena i drugi osobnik płci męskiej, to ciekawe. Dla mnie lepiej, bo pewnie nie spotkam tam bladego różu czy rozmowy o babskich rzeczach… Brr.

Zaczynam grzecznie więc.

Może rozpocznę od tego co widzę?
Szablon niebiesko szary. Ładnie szary, bo ja mam zboczenie na punkcie niektórych odcieni szarego i #333333 jest właśnie jednym z nich. Prosty, taki typowy pod WordPressa, co jest pozytywną cechą. Bardzo podoba mi się w nim to, że można zmienić wielkość czcionki na “większą” i “jeszcze większą” oraz jednym przyciskiem ukryć wszystkie notki tak, by pozostały jedynie same nagłówki. Magiczne i niezwykle uprzyjemniające moją pracę, czyli czytanie tego bloga.

Chwilę mi zajęło zanim znalazłam Archiwum. No niby nie jest daleko, ale… brakuje mi u góry linku “Archiwum”, kierującego nas do samego dołu strony. Pomyślisz może o tym? Jeszcze w tym górnym nagłówku, może zamiast pionowej kreski to po prostu “br”? I dlaczego po angielsku ten początek? Hym, nawet nie początek, ale dwa wyrazy. To chaotyczne…
Ładniej by było gdybyś to zmienił, naprawdę.

Efekty linków nie porażają mnie jakoś.
Menu to boczne jest trochę za nudne jak na moje oko. Statystyki, super, ale “Who’s Online” nie pasuje przy reszcie nagłówków w polskim języku.

Poczytam sobie o Tobie.
Mało mi! Muzyka alternatywna, ale co więcej? Ubogi ten dział niestety. Wypisałbyś ulubionych peotów, pisarzy i parę ulubionych zespołów i już to wszystko byłoby dużo ciekawsze. Sama jestem strasznie ciekawa właśnie tej muzyki, a nie wiem nic.
Lubisz niebieski? Takie mam wrażenie, koszulka + tło bloga i linki, tak pewnie tak.

Brakuje Ci przecinków w paru miejscach, albo wszystkie, albo wcale, trzeba się zdecydować.

Widzę też, że wypunktowania zdarzają się u Ciebie często. To urozmaica tekst, do którego powoli przechodzę, skoro odnalazłam archiwum i dowiedziałam się o Tobie tyle, ile pozwoliłeś się dowiedzieć.

Siebie mi daj, siebie mi daj, siebie mi da-a-aj! Wielbię GrubSona.
W tej notce o Walentynkach jest błąd duży, wkradł się link z Wikipedii w dziwnym bardzo miejscu. Popraw, proszę!

Opowiadanie zupełnie mi się nie podoba. Już śpieszę z wyjaśnieniem dlaczego.

• Wiele zdań jest nieskładnych, niezrozumiałych i bezsensownych. Nie wiedziałam na przykład, że w żelazie się rzeźbi… Moim zdaniem rzeźbi się z brązie, drewnie, gipsie lub modelinie… Poza tym, coś stylistycznie nie gra w tym zdaniu.
  “Po kilkudziesięciu minutach stanęli przed drzwiami, a raczej rzeźbionymi wrotami wysokimi na około trzy metry i szerokie na dwa, były z żelaza. “
• Zdecyduj się na to, jak wyglądają dialogi – mają być oddzielone pustą linią, czy po prostu zaczynać się od nowej? To mąci…
• Na siłę próbujesz stworzyć z tego coś o “wyższym poziomie”. Możesz powiedzieć, że się nie znam, masz do tego prawo, tak samo ja, mam prawo stwierdzić że zdanie “Chwilę z kimś rozmawiała, po czym otworzyła wejście na większą szerokość.” wyglądałoby lepiej napisane normalnie: “Chwilę z kimś rozmawiała, po czym szerzej otworzyła wejście.“.
• Podobnie – jeśli używasz trudniejszych wyrazów, urozmaiceń stylistycznych, to słownictwo też zachowuj “eleganckie”. Słowo VIP do nich nie należy, a Nastolatka można zastąpić Młodzieńcem.
• Zdania – czemu są takie krótkie? Nie ja jedna jestem chyba fanką zdań złożonych na tym świecie? Ja rozumiem, że to prawdopodobnie maniera z pisania wierszy, ale jednak trzeba oddzielać sobie w głowie te dwa gatunki i w prozie używać już dłuższych, rozbudowanych zdań…
• To ciekawe, że przyjrzał się jej, gdy pływali i zauważył że ma naturalnie poskręcane końcówki włosów…
  To takie głupie błędy. “Duże ciemnozielone oczy i rzęsy” – co to jest? Ja się pytam? Miała długie ciemnozielone rzęsy? Niespotykane, chyba nawet u elfów…

Liryka, poezja…
Coś czego nie jest w stanie zrozumieć. Nie umiem tego czytać ani rozumieć. Mam otwarty umysł, jednak większość poezji nie ma dla mnie większego sensu. Wiersze białe jeszcze przejdą, zazwyczaj mają więcej przekazu, jednak w Twojej twórczości nie zawsze ten sens jest. Wiele zdań mi się nadal nie podoba. Widzę powtórzenia, których być nie powinno, bo są dziełem przypadku a nie zamierzonym zabiegiem stylistycznym.
“Cel“, “Róża i kamyk” i “Powtarzalność“. Starałam się. Przeczytałam, uważnie. Nie wyniosłam z nich zbyt wiele. Pierwszy z tych trzech powiedzmy ma jakieś przesłanie – “nie idź na skróty, bo lepiej robić wszystko powoli i dokładnie”, ale reszta?

Inne notki, też nie przypadają mi do gustu.

• “Często bywa mylony z freerunem, wielu ludzi uważa się za uprawiających parkour, gdy tak naprawdę trenują freerun.
  Właśnie parkour często jest mylony z freerunem”
  Co to jest? Błąd, kolejny.
• “Jeśli byłby jedna ojczyzna – świat, to by nie było tych wielkich czynów (z polskiej historii np. bitwa pod Grunwaldem, o) i generałów, władców – Juliusz Cezar, Karol Wielki, Jan III Sobieski, Bonaparte. (…) Ludzka mentalność nie lubi jedności, wolimy się dzielić.”
  Jak na mój gust to jedno drugiego nie wyklucza. Są przecież wojny domowe. Na dobrą sprawę wszyscy jesteśmy obywatelami jednej planety, dlaczego więc się kłócimy o terytorium?
• Napakowakowanym – nobla Ci!
• Ta notka jest dla mnie totalnym nieporozumieniem. Zaczęłam się naprawdę zastanawiać nad tym, czy to ja jestem inna, czy Ty nie rozumiesz pewnych rzeczy (przepraszam, muszę). Znalezienie sobie drugiej połówki to jest przecież Cel! Tak samo jak znalezienie pracy, wykształcenia czy szacunku. Miłość może być czyimś celem życiowym…
  Jak Ty postrzegasz cel?
  Moim zdaniem to droga którą obraliśmy w życiu, te żaglówki to porównianie wprost idealne. Ludzie z “celem” coś robią, nie stoją w miejscu, nie są bierni, wiedzą czego chcą od życia, na czym im zależy i co jest dla nich najważniejsze. Czym innym jest znalezienie sobie drugiej połówki jak nie celem?
• Emotki!
  Ludzie, trzymajcie mnie. Poza tym, jak zadajesz pytanie, to powinien się po nim pojawić znak zapytania (? – tak on wygląda dla przypomnienia).
• Trzy zdania pod rząd i w każdym z nich pojawia się to samo słowo – “dziś”. To jest przesada. Można napisać “teraz” lub po prostu zrobić przecinek i połączyć te zdania. Naprawdę, zdania złożone nie bolą.
• Kolejna “paranoja” -> Coś o ludziach… Nie trafia to do mnie, gdyż:
  a) tekst jest niespójny, kompletnie!
  b) emotki, te pieprzone emotki!
  c) niektóre zdania są trudne w czytaniu, brakuje przecinków lub są ustawione nie tam, gdzie powinny być.

Nie mam chyba nic więcej do powiedzenia.
Szablon jest niezły, choć jest w nim parę rzeczy, które mnie denerwują (notka “Dresiarze”, czy “Emo” i rozsypujący się tam początek tekstu, te linki nie-wiadomo-gdzie…), więcej jednak jest tych przemawiających na plus jeśli o wystrój chodzi. Dokładniej napisałam o tym wcześniej.

Co do treści, powiedziałam już chyba za dużo.
Nie gniewaj się, nie strzelaj fochów i przyjmij krytykę z godnością – nie przypadł mi ten blog do gustu zupełnie. Może inny oceniający miałby lepsze zdanie, a ja po prostu mam nerwicę natręctw i tak bardzo się go całego czepiam?
Nie wiem.
Nie wystawię wyżej niż dopuszczający.

Oceniła: Tymbarkowa Panna

Pierwsze, co się rzuca w oczy to małe litery rozpoczynające zdania. Można sądzić, że powodem jest lenistwo, gdyż wcześniej duże litery pojawiały się.
W tym miejscu mogę przyznać, że jest to jedyna wada publikowanych przez Ciebie wpisów. Co jest bardzo dobrym sygnałem.
Nie wiem od czego mam zacząć, więc będę opisywał poszczególne punkty, które sobie wynotowałem.
Po pierwsze opisy Twoich przeczyć, przemyśleń i doświadczeń są dość ciekawe. Spodziewałem się czegoś raczej w stylu biednej nastolatki, która chce się wyżalić szerszym gronie ludzi o swoich smutkach i tragediach osobistych. Jeżeli już jesteśmy przy opisach trzeba wyszczególnić fakt, że często używasz oryginalnych porównań, a czasem czytelnik może nawet odnieść wrażenie, iż czyta jakieś opowiadanie. To rzadko się zdarza w przypadku zwykłych pamiętników.
Za notkami ukrywa się dojrzała emocjonalnie dziewczyna o wrażliwej osobowości, co czytelnicy świetnie wyczuwają.
Momentami mam wrażenie, że z Twoich wpisów bije aż pewna forma… Hm… Fanatyzmu, która dotyczy ogólnie mówiąc „miłości”. Przejawia się, to się zwłaszcza, gdy piszesz o swoich ukochanych mężczyznach. Jednak nie przytłaczasz tym czytelników, gdyż Twoje teksty mają lekki i przyjemny styl, przez co wpisy łatwo i szybko się „przyswaja”.
Interesujący jest również fakt, iż mimo dostarczania przez Ciebie dość dużych „dawek” z Twego życia prywatnego, nie zdradzasz swojej tożsamości. To oczywiście też plus, gdyż część blogowiczów wybiera pomiędzy ukrywaniem się i niedopowiedzeniach w swoich tekstach lub braku anonimowości i podawaniu swoim czytelnikom suchych faktów. Trudno niektórym osiągnąć kompromis w tej kwestii, a Tobie się się udało.

Podsumowując Twoje wpisy: mimo przedstawiania głównie problemów osobistych, potrafisz przyciągnąć oczy czytelnika, gdyż posługujesz się barwnym słownictwem. Mam na dzieję, że w przyszłości Twój styl będzie jeszcze doskonalszy.

Wielka szkoda, że nie tworzyłaś działu „o mnie”. Z chęcią przeczytałbym coś więcej o Tobie.

Chwilę musiałem się zastanowić nad stopniem i czwórka plus pasuje mi (na stan obecny) idealnie.
Powodzenia w dalszym blogowaniu.

Ocenił Krzysiek

Przypadł mi w udziale pan MPaprocki i jego blog o… sporcie. O zgrozo! Jedyny sport na temat którego chciałabym czytać i dyskutować to Wrestling, a tu wyczuwam Piłkę Nożną, na temat której niewiele wiem, ale zobaczymy jak to będzie.

Szablon jest prosty, ciemno-szary z czerwonym nagłówkiem. Te szare niezwykle do mnie przemawiają, jednak nie podoba mi się wyrównanie szablonu do lewej strony, wyśrodkowany wyglądał by lepiej, ale to już moje kaprysy. Czcionka pasuje, choć w notkach jest duża…Menu obszerne, są tagi, linki, wpisy z Twittera, kalendarz, jakiś cytat i wklejka z Facebooka. Wygląda to stosunkowo przejrzyście, jednak znów doczepiłabym się tego, że obrazek tych rękawic wyglądałby lepiej, gdyby był wyśrodkowany.

Przechodzę sobie do archiwum. Blog zaczyna się w kwietniu, więc całkiem niedawno. Pierwsze notki mnie nie zachwycają, szczególnie te, w których nie ma nic ponad jeden link i zdjęcie.Ogólna organizacja notek jest ciekawa, w każdej znajduje się jakieś zdjęcie, niektóre opatrzone są komentarzami, niektóre nie, większość ma białe ramki, są jednak też takie w szarych. To nieładne trochę, takie pomieszanie, ale nic. Czytam.

Niektóre ze zdań trochę nie mają sensu lub po prostu powinny znaleźć się w oddzielnej części co zdanie poprzedzające. Już w którejś z pierwszych notek to zauważyłam i mi się nie spodobało. Poza tym małym mankamentem, to jednak jest w tej treści coś takiego, że kompletnie nie znając się na piłce nożej jest w stanie to przeczytać nie umierając z nudów i nie ziewając. To ciekawe, że w Twoich zdaniach jest zdolność przyciągania czytelnika, nawet gdy kompletnie nie ma pojęcia o czym mówisz. Działa to bardzo na plus.Jest wpis nie dotyczące sportu, z kwietnia, więc wszyscy domyślają się pewnie czego on dotyczy. Większość ludzi prowadzących blogi musiała o tym napisać, bo to podobno ważna historyczna data już teraz.

Widać, że kochasz sport i znasz się na nim. Poza piłką nożną znaleźć można inną sportową tematykę, jednak futbolu tam najwięcej.

Poczytam teraz dział “o mnie”, a potem zajmę się wytykaniem błędów, które rzuciły mi się w oczy…Nie jest w nim za dużo. Ujawnianie swojego imienia i nazwiska w sieci jakoś w dalszym ciągu mnie nie kręci, choć na dobrą sprawę większość mogłaby to gdzieś znaleźć. Nie o mnie tu jednak, ale o Tobie.To odważne i w sumie, pozytywne, że nie boisz się ujawniać. Ogólnie jednak dział niezbyt obszerny, oparty na konkretach, pisany z “zewnątrz”, co uwielbiam. Robisz zdjęcia, jednak mnie nie porwały, choć to może dlatego, że fotografia mnie nie pociąga.

Co do błędów czy irytujących mnie rzeczy…- nie podoba mnie się absolutnie to, że pod skrótem notki jest napis po angielsku, w szablonie WordPressa na pewno idzie to zmienić, a jako że cały blog prowadzony jest po polsku, trochę mnie to razi.- jak się gdzieś wciska myślnik, to przed i po nim robi się spację, tak się już przyjęło, inaczej niż w przypadku kropki, przecinka, czy innego znaku przestankowego.- Snapshot mnie razi, nie pozwala normalnie kliknąć na linka. Do czego to w ogóle służy? Jak dla mnie nie ma większego zastosowania, choć jeśli ma jakiś wyższy cel, to chętnie się o nim dowiem od Ciebie.

Podsumowując – blog jest dobry, jednak nie mogę wystawić wyższej oceny niż Dobry z plusem, z powodu tego, że jest on blogiem tematycznym, opartym głównie na sporcie i nie każdy odnajdzie się w nim. Rozumiesz mnie? W klasie blogów tematycznych jest na pewno na dość wysokim miejscu, jednak w momencie gdy bierzemy pod uwagę dosłownie wszystko, to ten blog, skupiony głównie na piłce nożnej, nie będzie ciekawił każdego użytkownika internetu.

Wedle życzenia – internet z małej literki.

Oceniła: Tymbarkowa Panna

Dzisiaj ocenię bloga Rachmaninowowej. Zgodnie z życzeniem, ocena będzie opisowa.

Wita mnie ciemność. Cała szata graficzna opiera się na dwóch kolorach – czarnym i szarym. Mimo tego, jakimś cudem udało Ci się uniknąć przytłaczającego efektu, jaki często jest skutkiem takiego doboru barw. Napisałaś, że zdjęcie zobaczyłaś kiedyś na deviantarcie i Ci się spodobało. Rzeczywiście, ma ono w sobie coś intrygującego, poza tym pasuje do całości twojej strony.

Ogólnie rzecz biorąc, szablon prezentuje się bardzo dobrze. Jedyne, co bym zmieniła, to przeniesienie odnośników znajdujących się pod zdjęciem pod notki, teraz są trochę za mało widoczne. Możesz oddzielić jedno od drugiego poziomą linią i wszystko będzie wtedy czytelnie wyglądało, bo twoje wpisy są raczej krótkie. W archiwum te linki wyglądałyby już trochę dziwnie, ale myślę, że ich obecność na stronie głównej w zupełności wystarczy.

Wszystko poza treścią wpisów masz w języku rosyjskim. Bardzo się cieszę, że wybrałaś mnie jako oceniającą, bo uwielbiam ten język, jego brzmienie. Niedawno zaczęłam się go uczyć i cyrylica jest ciągle dla mnie pewną nowością, więc przy okazji tej oceny podszkoliłam swoje umiejętności czytania po rosyjsku. Daleko mi jeszcze do poziomu wyłapywania błędów w tym języku, jedyne, co rzuciło mi się w oczy, to słowo „Может”. Nie przypomina to nazwy żadnego miesiąca, w słowniku wyczytuję, że oznacza to „być może”. O co chodzi? Z chronologii domyślam się, że powinno się tam znajdować „Mай”.

Notek masz bardzo mało, przeczytałam je w mgnieniu oka. Są krótkie, nie mówią wiele o Tobie, ale mają w sobie to „coś”. To „coś” oznacza, że po skończeniu lektury chciałam czytać więcej. Może wynika to z podobieństw do mnie samej, które zdołałam dostrzec w tych skrawkach twojego życia, jakie udostępniasz na blogu, nie wiem.

Co do błędów, wyłapałam dwa: schizofrenia (prawidłowo powinno być schizofrenia) i eksmitacja (eksmisja).

Dział „o mnie” wolny jest od sztuczności i pozowania na wielce oryginalną osobowość. Ot, po prostu parę słów o Tobie, wydaje się, że prosto z serca. Bardzo mi się podoba. Więcej można się dowiedzieć z profilu na myspocie mamy do czynienia z typowym dla kwestionariuszy schematem „pytanie – odpowiedź”.

Podsumowując tę ocenę, trafiło do mnie to, co piszesz. Wydaje się, że jest to dla Ciebie pewna forma terapii, wyrzucenia z siebie tego, co Cię boli i chyba działa, a to najważniejsze. Jedyne, co chciałabym Ci zasugerować, to więcej Ciebie w tym wszystkim. Nie mówię tu o zmianie formuły wpisów, większej otwartości, bo sama wiesz, ile chcesz pokazać i ile jest Ci potrzebne, chodzi mi o częstotliwość publikacji. Wiem, wiem, słomiany zapał, pisałaś o nim. Ale mam nadzieję, że uda Ci się wytrwać w prowadzeniu tego bloga.

Wystawiam Ci czwórkę z minusem. Chciałabym wyżej Cię ocenić, ale uważam, że ze względu na ilość wpisów plus drobne niedociągnięcia, które wymieniłam, nie mogę. Mam nadzieję, że za jakiś czas zgłosisz się do nas jeszcze raz i będę mogła ze spokojnym sumieniem wystawić Ci piątkę, a może nawet wyżej.

Oceniła: Hasia